alıkça davranışlar, derin dalgınlıklar..

Dün İbrahim Kıyak aradı, dediki
-bir şapşallık yaptım, kendi arabam diye başkasının arabasına girdim-hiç şarşırmadım-, ve bunu sana anlatmak için seni aramak isterken başka birini aramışım. -bak buna biraz şaşırdım, oha dedim-

Tabi ki hiç dalga geçmedim, anlayışla karşıladım. Herkesin başına gelebilir, olur İbrahim dedim. Çok normal.

Mesala , efendim sene 1992, soğuk bir kış akşamı, bizim Galip'in meyhanesine uğradım. O zamanlar Çınaraltı değil tabi. Çetin Kardeşler Birhanesi. Zaten sadece Çetin'ler gelse dükkan 2 aile bakar, herkes de kardeş kardeş içer, evine gider. Ama işte arada bende gidiyordum. Galip dediki, "benim işim var çıkıyorum, sen kapat burayı, sonra bize gidersin, Halit-ağbisi- evde, al işte anahtarlar".

Peki.

Neyse bende gece 2 ye kadar boş durmadım 1-2 tek yuvarladım, hesapları topladım, mekanı kapattım, eve doğru yola koyuldum. Daha önce bu eve 1 defa gelmişim, onda da tahmin edeceğiniz gibi sarhoştum. Birbirinin aynısı 100 tane bina. sanırım baştan 2. binaydı ve giriş katıydı.

Önce 1-2 defa zili çaldım. Açan yok. Uyuyor tabi Halit.
-"saat kaç, adam yarın işe gidecek belki. Uyandırmayayım en iyisi" deyip anahtarla açmayı denedim.
Kafam o kadar iyi ki deliği bulamıyorum.
Zaten 50 tane anahtar içinden doğru anahtarı bulmak ayrı bir iş.
Anahtarları tek tek denemek ise ölüm.
Eeee be, yeter...
ben balkon kapısından gireyim, zaten evde bir Halit var, o'da uyuyor, zili bile duymadı.

Balkon kapısı açıktı, atladım girdim. içerisi sıcacık. Halit evlencek yakında , bir sürü eşya almışlar, ev pırıl pırıl. Demekki anneleri falan gelip temizlik yapmış, yoksa bu ev en son geldiğimde bok götürüyordu.

Neyse ben botlarımı-o zamanlar asker botu moda- çıkarıp kapının oraya götürdüm,
sırt çantamdan-asker çantası tabi- pijamalarımı çıkardım,
üstümü değiştirdim,
tv yi açtım,
salondaki çekyatı açtım ama battaniye lazımdı,
yatak odasına doğru yürümeye başladım,
banyonun yanından geçerken banyonun da çok düzenli olduğunu falan gördüm,
"Ulan bu şerefsizler hizmetçimi tuttular?" dedim kendi kendime ,
ve yatak odasına ulaştım sonunda...

kapıyı aralım.
ışığı açtım.
anam ne göreyim;

HİÇ TANIMADIĞIM
2 metre BOYUNDA,
DEV GİBİ,
ELLERİ NAH BUKADAR BİR HERİF
KARISINA SARILMIŞ, UYMAKTADIR !!

O an korkudan saçlarım dikildi inanın. Aklımdan 1000 çeşit soru geçiyor.
Uyansa ne olur?
Adama ne derim?
İlk sözüm ne olur?
Çekyatı nasıl açıklarım? Botları, Balkondan girdiğimi ...
Ya karısı ile ilgili zannaderse ? (pijamalarla yatak odasına gelmiş birini görünce zaten başka ne zannedebilir ki adam, laf benimkide. Öldüm o halde ben.)

Işık açılınca adam bir homurdandı. Işığı tekrar söndürüp odadan nasıl salona geri geldiğimi hatırlamıyorum. o ara benim için hala kayıp bir zaman dilimi. herhalde sadece 5 saniye sürdü botları ve sırt çantasını alıp tekrar balkondan aşağı atlamak ve karşıdaki boş arsada dikenlerin içine yatmak.
Hava soğuk .ötüm donuyor, dikenler batıyor yerde. Fakat kıpırdayamıyorum. Gözlerim az önce koşarak çıktığım evde. Nefes nefeseyim. Sanki 5 km koştum. Aniden ışık yandı-ışık hızında-. Adam salona geldi, gezinmeye, açık çekyatla, açık televizyona tuhaf tuhaf bakmaya başladı. Aramızda sadece 15 metre var. Ben 3,5 atıyorum. Dışarısı karanlık olduğu için görünmüyorum ama balkona çıksa, biraz dikkat etse görecek herif beni. Derken balkona yaklaşmaya başladı, ama birden yere eğildi ve yerden bir şey aldı, sonra arkasından gelen karısına dönüp bir şeyler söylemeye, bağırıp çağırmaya başladı.-oysa uyurken melek gibi adamdı- "o ne lan acaba" diye bakarken birden anladımki çoraplarım yok, lanet olsun çoraplarımı unutmuşum evde. Adam çoraplarımı bulmuştu.

"İstesem geri verimi acaba ?" diye bir saniye bile düşünmedim. Adam ve karısınına büyük bir soru işareti bırakıp siteden hızla uzaklaştım ve o geceyi meyhanede geçirdim.

O aileden tam 16 yıl sonra buradan özür diliyorum.
Herşey kazara gelişti ama anlatılabilecek bir durum değildi. Olsaydı kalır anlatmayı denerdim. Eğer benim yüzümden boşandıysanız da yapacak bişi yok